Święta Rafka

Libańska mniszka maronicka (1832-1914)

Święta Rafka

 

 

Rafka w Himlaya (1832-1859)

Święta Rakfa urodziła się 29 czerwca 1832 roku w Himlaya, libańskiej wiosce położonej w Dystrykcie Metn (Al-Matin). Była jedynym dzieckiem Murada Sabera al-Choboq al-Rayes i Rafki Gemayel. 7 lipca 1832 roku otrzymała na chrzcie imię Boutrossieh (żeńska forma imienia 'Piotr'). Rodzice od najmłodszych lat uczyli ją miłości do Boga i codziennej modlitwy.

Jej matka umarła w roku 1839, kiedy Rafka miała 7 lat. To smutne wydarzenie wywarło wpływ na całe życie świętej.

Jej ojciec popadł w kłopoty finansowe i w roku 1843 zdecydował oddać córkę na służbę do Asada al-Badawiego, zamieszkującego w Damaszku Libańczyka. Pozostała tam przez 4 lata.

Kiedy w 1847 roku Rafka wróciła do domu rodzinnego, okazało się że pod jej nieobecność ojciec ponownie się ożenił. Rafka była młodą, piękną dziewczyną o dobrym usposobieniu i pięknym głosie. Ciotka ze strony matki chciała by poślubiła jej syna, a jej macocha chciała wydać ją za swojego brata. W tym czasie Rafka poprosiła Boga, by pomógł jej i oczyścił jej myśli. Wtedy właśnie z wielką radością odkryła w sobie powołanie do życia zakonnego.

 

Rafka w Zgromadzeniu Córek Maryi (Mariamettes) (1859-1871)

Rafka prosiła Boga, by pomógł jej zrealizować postanowienie. Zdecydowała się wstąpić do klasztoru Matki Boskiej Wybawienia w Bikfaya, do zgromadzenia Sióstr Córek Mari założonego przez księdza Józefa Gemayela. Kiedy po raz pierwszy weszła do kościoła przyklasztornego, poczuła nieopisaną radość, a gdy zaczęła się modlić przed wizerunkiem Matki Boskiej Wybawienia, usłyszała głos, który jej powiedział „Zostaniesz mniszką”.

Matka przełożona przyjęła Rafkę bez zbędnych pytań. Kiedy dowiedział się o tym jej ojciec, przybył wraz z żoną by zabrać córkę do domu, ale ta odmówiła.

Kiedy zakończyła postulat, w dniu 19 marca roku 1861 Rafka przyjęła habit i wstąpiła do nowicjatu. Równo rok później złożyła czasowe śluby zakonne.

Nowa siostra została oddelegowana do seminarium duchownego w Ghazir, gdzie była odpowiedzialna za kuchnię. W tym czasie jako klerycy przebywali tam Elias Houayek, późniejszy patriarcha maronicki oraz Boutros al-Zoghbi, późniejszy arcybiskup.

W czasie pobytu w Ghazir, wolne chwile Rafka wykorzystywała na naukę arabskiego, kaligrafii i arytmetyki.

W roku 1860 Rafka została przeniesiona do Deir al-Qamar, gdzie uczyła dziewczynki katechizmu. Wkrótce potem rozpoczęła się w Libanie wojna domowa. Rafka z narażeniem własnego życia uratowała wtedy życie małego dziecka, które ukryła przed prześladowcami pod swoim habitem. Po roku spędzonym w Deir al-Qamar, Rafka wróciła do Ghazir.

W roku 1863 Rafka trafiła do szkoły prowadzonej przez swoje zgromadzenie w Byblos (Jbeil). Tam uczyła dziewczynki podstaw wiary chrześcijańskiej.

Rok później, na prośbę Antouna Issa, fundatora, została przeniesiona do Maad, by tam dzięki jego fundacji stworzyć szkołę dla dziewcząt.

 

Rafqa w Libańskim Zakonie Maronickim (1871-1914)

 

Klasztor św. Szymona (Mar Semaaan) w Al-Qarn (1871-1897)

Kiedy przebywała w Maad, jej zgromadzenie przeżywało poważny kryzys. Rafka podczas modlitwy w kościele św. Jerzego prosiła Boga o wskazanie jej właściwej drogi. Usłyszała wtedy głos „Pozostaniesz mniszką”.

Tej samej nocy we śnie ukazali się jej św. Jerzy, św. Szymon Słupnik i św. Antoni Wielki, ojciec zakonów. On to powiedział Rafce „Wstąp do Libańskiego Zakonu Maronickiego”.

Antoun Issa pomógł dostać się Rafce do klasztoru św. Szymona Słupnika (Mar Semaan) w Al-Qarn, niedaleko Ayto, gdzie została niezwłocznie przyjęta. 12 lipca 1871 roku otrzymała tam habit nowicjuszki i przyjęła na cześć swej matki imię Rafka. 25 sierpnia 1872 roku złożyła śluby wieczyste.

W tym klasztorze spędziła 26 lat swojego życia. Dla swych sióstr była wzorem do naśladowania w oddaniu modlitwie i ciszy. Prowadziła życie pełne wyrzeczeń i przepełnione skromnością.

W roku 1885, w uroczystość Matki Boskiej Różańcowej, w pierwszą niedzielę października Rafka po wejściu do kościoła zaczęła modlić się do Jezusa, by pozwolił jej stać się częścią Jego Zbawczej Męki. Jej prośba została spełniona jeszcze tego samego wieczora – kiedy kładła się spać, jej głowę przeszył straszliwy ból, który przemieszczał się w kierunku oczodołów.

Wszelkie próby wyleczenia spełzły na niczym. Amerykański lekarz mieszkający w Byblos stwierdziła, że pacjentka wymagała natychmiastowej operacji prawego oka. Rafka odmawiiła znieczulenia. Podczas operacji lekarz przez swój błąd pozbawił ją prawego oka, które odcięte od ciała upadło na podłogę. Rafka zamiast się skarżyć powiedziała „Na Mękę Chrystusa, niech Bóg błogosławi Twoje ręce i wynagrodzi Ci”. Choroba niedługo później zatakowała jej lewe oko.

Ból nie ustępował przez następne 12 lat. Przez cały ten czas Rafka, jak wcześniej, cierpliwie i bez skarg znosiła go. Przy tym w radości dziękowała Bogu za możliwość współuczestniczenia w Męce Pańskiej.

 

Klasztor św. Józefa w Al-Dahr, Jrabta (1897-1914)

W 1897 roku Libański Zakon Maronicki decyduje się na budowę nowego klasztoru pod wezwaniem Świętego Józefa w miejscowości Jrabta, w okolicach Batroun. Z klasztoru św. Szymona Słupnika sześć sióstr zostało przeniesionych do nowego domu zakonnego, była wśród nich Rafka. Siostry były z nią bardzo związane i wierzyły że jej modlitwy i przykład przyniosą pożytek nowemu klasztorowi.

Matką przełożoną wspólnoty została Urszula Doumit, pochodząca z Maad.

W roku 1899 Rafka całkowicie straciła wzrok, a następnie została sparaliżowana. Jej ciało wysychało i przypominało szkielet pokryty skórą, a jej kości uległy przemieszczeniom w stawach. Ostatnie siedem lat życia spędziła leżąc na prawym boku, ale z jej twarzy nie znikał promieniejący niebiański uśmiech. Miała jedynie sprawne dłonie – używała ich do robienia na drutach skarpetek.

Z czasem na jej lewym ramieniu pojawiła się wielka rana, sama mówiła o niej „To rana jaką miał Chrystus od Krzyża”.

Lekarze u Rafki dopatrywali się objawów gruźlicy kostno-stawowej. Mimo wielkiego cierpienia, jej twarz do końca pozostała pogodna i spokojna, a serce proste.

W święto Bożego Ciała, Rafka poprosiła, by zanieść ją do kościoła, żeby mogła uczestniczyć w Eucharystii. Z powodu bólu lewego biodra nie można było jednak jak zwykle zanieść jej na prześcieradle i musiała pozostać w łóżku. Kiedy msza rozpoczęła się, ku zdziwieniu wszystkich Rafka pojawiła się czołgając się w drzwiach kościoła. Kiedy matka przełożona zapytała ją później – jak to było możliwe, ta odparła, że tylko poprosiła Jezusa, by jej pomógł zejść z łóżka i doczołgać się do kościoła.

Rafka zawsze prosiła swoje siostry, by nie zapominały o szóstej ranie Jezusa, ranie na ramieniu, która bardzo bolała, bo powstała przez krzyż naszych grzechów. Mniszka zawsze modliła się modlitwami Ojcze Nasz i Zdrowaś Maryjo po 6 razy, tyle ile było ran Chrystusa.

 

Rafka przeżyła 82 lata, z czego 29 w cierpieniu. Cierpienie to znosiła z radością, cierpliwością i w modlitwie.

23 marca roku 1914 po przyjęciu Najświętszego Sakramentu, wezwała Jezusa, Jego matkę oraz św. Józefa i oddała ducha kończąc ziemskie życie wypełnione modlitwą, służbą i wieloma latami cierpienia. Pochowana została na klasztornym cmentarzu. Przez trzy noce po jej pochówku nad grobem utrzymywało się bardzo jasne światło. Wiele łask i cudów zostało wyproszonych u Boga za jej wstawiennictwem.

 

Po śmierci świętej zaczęły się dziać cuda uzdrowienia za jej wstawiennictwem. Pierwszą uzdrowioną, niedługo po śmierci Rafki była przełożona klasztoru Urszula Doumit.

Dokumenty potrzebne do beatyfikacji przekazane zostały Stolicy Apostolskiej 23 grudnia 1925, a 10 lipca roku 1927 jej relikwie zostały przeniesione do klasztornego kościoła.

 

Papież Jan Paweł II ogłosił Rafkę sługą bożą 11 lutego 1982, następnie błogosławioną - 17 listopada 1985 i świętą - 10 czerwca 2001. W rokuw Roku Jubileuszowym 2000 ogłosił ją godną naśladowania czcicielką Najświętszego Sakramentu.

 

Modlą się do niej przewlekle chorzy i cierpiący. W szczególny sposób proszą ją o uzdrowienie osoby chore na choroby nowotworowe.

 

Wszystkie publikowane na stronie arzi.pl treści (artykuły, zdjęcia, programy) są własnością ich autorów i zostały użyte za ich zgodą. Wszelkie dalsze użycie treści publikowanych na naszej stronie wymaga zgody ich autorów.