Położenie, klimat, temperatury, opady.

Liban położony jest w zachodzniej cześci Azji, nad Morzem Śródziemnym (Miasto Trypolis położone jest na tym samym równoleżniku co tunezyjska wyspa Dżerba).

Na terenie kraju panuje klimat śródziemnomorski, zróżnicowany ze względu na wysokość nad poziomem morza.

Wybrzeża i niziny mają klimat umiarkowany, w okolicach Bejrutu temperatura średnia w lecie to 28oC, a w zimie 13oC . Temperatura wody w morzu od maja do listopada przekracza 20oC, a od lipca do połowy wrzesnia osiąga nawet 28oC.

Największe opady deszczu na terenie nizin i wybrzeża wystepują od listopada do lutego, choć mogą się już pojawić nawet w drugiej połowie października i występować aż do końca marca.

Na terenach górskich od drugiej połowy listopada do lutego występują opady śniegu. Średnia temperatura zimą to 6oC, a w wyższych partiach gór nawet 0oC.

Najwyższy szczyt zajmujących centralną częśc kraju Gór Libanu to mierzący 3083 m n.p.m. Qurnat as-Sauda. Szczyt Jebel as-Cheih o wysokości 2814 m n.p.m. to najwyższy szczyt leżących na wschodzie gór Antylibanu. Pomiędzy oba pasmami znajduje się przedłużenie rowu Jordanu - Dolina Bekaa, o długości blisko 150km. Większość terytorium kraju są to więc tereny górskie.

 

Jak się ubrać?

W lecie (od maja do września) zalecane są ubrania lekkie i przewiewne oraz lekkie obuwie. Należy jednak pamiętać, że jako pielgrzymi odwiedzać będziemy wiele miejsc gdzie ubiór zakrywający ramiona i kolana jest odpowiedni. Odwiedzając tereny górskie (np. Annaya czy Bekaa Kafra) trzeba wziąć pod uwagę, że można się tam spodziewać temperatur znacznie niższych niż na wybrzeżu i w Bejrucie. W lecie nie można zapomnieć o nakryciu głowy - uchroni ono przed przegrzaniem.

Na wiosne i jesienią należy spodziewać się opadów i deszczu - trzeba pamiętać o odzieży i obuwiu nieprzemakalnym.

W zimie (od listopada do marca) w górach należy spodziewać się niskich temperatur i wiatrów - trzeba pamiętać o ubraniu i obuwiu odpowiednim na taką pogodę. W tym samym czasie temperatura nad brzegiemi morza może być znacznie wyższa.

 

Strefa czasowa

Strefa czasowa GMT+2 w zimie i GMT+3 w lecie, czyli przez cały rok jest godzinę później niż w Polsce.

 

Prąd

W gniazdkach występuje prąd zmienny (AC) o napięciu 220-240V i częstotliwości 50Hz. Używane są wtyczki typu europejskiego (Typ C) nieuziemione, zdarzają sie rzadziej wtyczki takie jak w Wielkiej Brytanii (Typ G) i takie jak w Indiach (Typ D). W miejscach gdzie śpią nasze grupy, do podłączenia większości urządzeń nie są konieczne adaptery wtyczek. Mogą być jednak potrzebne w przypadku podłączania dużych wtyczek z uziemieniem typ E lub typ F - jak na przykład przy niektórych laptopach. 

Szczególnie poza Bejrutem zdarzają się czasowe wyłączenia prądu (na ogół nie dłużej niż 2 godziny), jednak restauracje i hotele posiadają własne źródła zasilania - generatory energii elektrycznej na paliwo płynne.

 

Waluta

Walutą jest funt libański (LL) o stałym kursie 1500LL za 1USD. W większych sklepów można płacić oboma walutami, ale ceny są podawane w funtach. Przy płatności w USD może się okazać, że całą resztę, bądź jej część dostaniemy w funtach libańskich. W obiegu znajdują się monety o nominałach 50, 100, 250 i 500LL (dwie pierwsze bardzo rzadko spotykane) oraz banknoty o nominałach 1000, 5000, 10000, 20000, 50000 i 100000LL.

 

Woda

Liban jako kraj górski nie ma problemów z zaopatrzeniem w wodę. Woda w kranach jest uzdatniana, jednak do spożycia zaleca się kupowanie butelkowanej wody mineralnej bądź filtrowanej.

 

Zakupy spożywcze

W Libanie nie ma problemu z zakupem żywności czy napojów.  W miastach na każdym kroku można spotkać sklepy - mniejsze i większe, a poza miastami bardzo dobrze zaopatrzone super- i hipermarkety.

 

Bary i restauracje.

Lokale gastronomiczne różnych kategorii znajdują się w miastach oraz przy drogach poza miastami - są praktycznie wszędzie. W lokalnym barze poza miastem można zjeść przekąski już za 3000-4000LL, ale można też skorzystac z bogatej oferty restauracji w centrum Bejrutu czy Byblos po kilkadziesiąt tysięcy funtów libańskich za osobę.

 

Telefonia komórkowa i internet.

Zasięg sieci kmórkowej obejmuje praktycznie cały kraj. Korzystanie z polskich telefonów komórkowych łączy się z wysokimi opłatami roamingowymi - za wysyłanie wiadomości tekstowych, wykonywanie oraz odbieranie połączeń przychodzących czy odsłuchiwanie poczty głosowej. Podczas korzystania z telefonów w roamingu nie obowiązują darmowe minuty i specjalne taryfy jakie oferują polscy operatorzy na terenie Polski. Zaleca się wyłączenie transmisji danych na czas pobytu na roamingu z racji bardzo wysokich opłat. W większości lokali gastronomicznych oraz w hotelach można korzystać z bezprzewodowego dostępu do internetu (Wi-Fi) - w hotelach może wiązać się to z niewielkimi opłatami.

 

Bezpieczeństwo

Licząca blisko 90 000 żołnierzy armia libańska kontroluje obecnie większość terytorium kraju. Przy wjeździe do miast, na strategicznie ważnych drogach i przy skrzyżowaniach zainstalowane są stałe bądź czasowe punkty kontrolne. Obowiązuje zakaz fotografowania tych posterunków jak i innych instalacji wojskowych oraz budynków rządowych. Niestosowanie się do zakazu może skutkować zatrzymaniem i w najlepszym wypadku kasowaniem zarejestrowanego materiału. Zdarza się, że ze względów bezpieczeństwa zamykana jest dla zwiedzających Dzielnica Rządowa w Bejrucie. Może się zdarzyć, ze służby porządkowe zabronią wstępu do którejś z miejscowości, na dany teren - nie muszą podawać przyczyn i tego nie robią. Mieszkańcy jak i turyści zobowiązani sa do stosowania się do nakazów służb porządkowych, policji i wojska.

 

Wszystkie publikowane na stronie arzi.pl treści (artykuły, zdjęcia, programy) są własnością ich autorów i zostały użyte za ich zgodą. Wszelkie dalsze użycie treści publikowanych na naszej stronie wymaga zgody ich autorów.

Liban to niewielki górzysty kraj na Bliskim Wschodzie nad Morzem Śródziemnym. Na dwukrotnie mniejszej powierchni niż województwo dolnośląskie (niecałe 10 500 km2) mieszka obecnie blisko 6mln ludzi, czyli ponad dwukrotnie więcej ludności niż w tym województwie.

Podstawą gospodarki Libanu sa usługi, które przynoszą blisko 80% PKB. Przemysł spełnia rolę drugorzędną z zaledwie 16% udziałem w PKB. PKB przeliczane na osobę wynosi 11200USD (dane z roku 2014).

Walutą kraju jest funt libański ze stałym kursem do dolara amerykańskiego 1500LL za 1 USD.

Kraj sąsiaduje z Syrią i Izraelem, którego istnienia od samego początku nie uznaje, a jego terytorium określa nadal mianem Palestyny. 

Największe miasto i jednoczesnie stolica to Bejrut z ok. 2 mln mieszkańców, najważniejsze miasta kraju to Trypolis, Jbeil (Byblos), Tyr, Sydon, Zahle, Baalbek.

Na terenach obecnego Libanu cywilzacja istniała już bardzo dawna. To tutaj znajdowała się Fenicja i tu znajdują się jedne z najstarszych do dziś istniejących miast świata. W starożytności tereny te zajmowane były przez Asyryjczyków, Persów, Greków, Egipcjan i Rzymian. Po czasach panowania Bizancjum przybyli tu muzułmanie, wyparci w wieku XI w wyniku wypraw krzyżowych. Od XVI wieku aż do 1920 roku teren obecnego Libanu pozostawąły pod kontrolą turecką. Tak bogata przeszłość i szczegółne położenie geograficzne wpłynęły na rożnorodność kulturową i religijną kraju. 

W Libanie do dziś można podziwiać pozostałości jego bogatej przeszłości - umocnienia fenickie w Batroun, pozostałości rzymskich budowli w Baalbek i Tyrze, zamki krzyżowców w Sydonie i Byblos, czy też wykopaliska w Byblos, w których odnajdziemy ślady praktycznie wszystkich kultur zamieszkujących miasto - od Fenicjan, po Ottomanów.

Liban ma największy odsetek chrześcijan na Bliskim Wschodzie (ok 35%) i drugi w Azji, po Filipinach. Głównymi wyznaniami są islam, chrzescijaństwo i druzyzm. Muzułmanie stanowią ok 55% populacji (po równo szyici i sunnici). Głównym obrządkiem chrześcijaństwa jest obrządek maronicki (ok 21%), znaczące współnoty mają tu kościoły grecko-katolickie oraz prawosławne. W sumie rozróżnia się 18 grup wyznaniowych, z których każda ma proporcjonalną do wielkości reprezentację w parlamencie, którą gwarantuje im konstytucja. Konstytucja zakłada równośc muzułmanów i chrześcijan i wymaga, by  prezydentem kraju był chrześcijanin-maronita, premeierem muzułmanin-sunnuta, na czele parlamentu stał muzułmanin-szyita, a jego zastępcą był prawosławny chrześcijanin. 

 

Wszystkie publikowane na stronie arzi.pl treści (artykuły, zdjęcia, programy) są własnością ich autorów i zostały użyte za ich zgodą. Wszelkie dalsze użycie treści publikowanych na naszej stronie wymaga zgody ich autorów.

Liban to kraj biblijny, na jego ziemiach od początku rozwijało się chrześcijaństwo. Nazwa "Liban" pojawia się w Starym testamencie aż 76 razy. Przez współczesne podziały polityczne, kiedy słyszymy "Ziemia Święta" raczej nie myślimy o Libanie. Kraj ten (jak i część Syrii i Jordanii), to ziemie na których jednak działał za swego życia Jezus Chrystus, a po jego śmierci Apostołowie i ich uczniowie.

Liban to drugi po Filipinach kraj w Azji pod względem ilości chrześcijan (ok. 40% w roku 2014) i kraj arabski o największym odsetku chrześcijan.

Chrześcijaństwo w Libanie przez wieki opierało się wpływom islamu. Większość libańskich chrześcijan to podlegli papieżowi maronici, których obrządek ukształtował się na terenie Syrii w wieku V i pozostał praktycznie bez zmian do dnia dzisiejszego. Wiara Libańczyków wystawiana było przez wieki na wielką próbę - musieli opierać się Arabom, Bizantyjczykom i Turkom. Wiara ludzi otoczonych do dziś przez nie-chrzescijan jest mocna i żarliwa. Libańscy chrześcijanie licznie biorą udział w uroczystościach religijnych, pielgrzymują do licznych sanktuariów i monastyrów oraz wznoszą wspaniałe świątynie. W tym małym kraju czasami można odnieść wrażenie, że jest się bliżej nieba i wcale nie dlatego, że ponad połowa powierzchni kraju to góry. 

Na libańskiej ziemi żyło wielu świętych i błogosławionych. Tu najprawdopodobniej urodziła się św. Krystyna, tu urodził się św. Frumencjusz, tu działał św. Paweł z Tarsu. Najbardziej jednak znanymi świętymi i błogosławionymi są żyjący w XIX i XX wieku św. Charbel, św. Rafka, św. Nimatullah al-Hardini, bł. Stefan Nehme i bł. Jakub Kapucyn.

Pierwszym papieżem, który odwiedził Liban, był bł. Paweł VI, który zatrzymał się tu po drodze na Kongres Eucharystyczny do Bombaju. Pierwszym papieżem, który odbył podróż apostolską specjalnie do Libanu był Jan Paweł II - 10 i 11 maja 1997 roku. 



Wszystkie publikowane na stronie arzi.pl treści (artykuły, zdjęcia, programy) są własnością ich autorów i zostały użyte za ich zgodą. Wszelkie dalsze użycie treści publikowanych na naszej stronie wymaga zgody ich autorów.